سرشت انسانى مى آموزد و از آن الهام مى گيرد. كودكان در آغاز زندگى با سرشت پاك خود عمل به پيمان را لازم مى دانند، وپيمان شكنى را نكوهش مى كنند و از پيمان هاى پوچ و توخالى برخى از پدران و مادران، ناراحت مى شوند; كودكان با اين احساس، بارور مى شوند تا دستى از خارج آنان را از راه راست به بيراهه نبرد و يا از راه چشم و گوش، خلاف مقتضاى فطرت، در فضاى فكر آن ها وارد نشود; اين احساس در نهاد آنان باقى مى ماند.

به خاطر نهادين بودن اين اصل در جامعه انسانى، نقض عهد و پيمان شكنى، از پليدى هاى بزرگ اخلاقى به حساب مى آيد و با اين كار ضربت شكننده اى بر شخصيت و انسانيت فرد، وارد مى سازد و در صحنه سياسى هم چيزى ننگ بارتر از پيمان شكنى نيست. تنها ملتى عزيز و سربلند است كه، به پيمان هاى خود عمل كند و آن ها را محترم بشمارد.

به خاطر همين اهميت است كه قرآن دستور مى دهد تا به پيمان ها وقراردادهاى خود ـ خواه پيمان هاى الهى و خواه پيمان هاى ديگر ـ پيوسته وفادار باشيم و بدانيم كه در برابر خدا، مسئوليت خاصى داريم آن طور كه مى فرمايد:

( ...وَ أَوفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ العَهْدَ كانَ مَسْئُولاً):«به پيمان هاى خود وفادار باشيد; زيرا از پيمان ها سؤال خواهد شد».[١]

ونيز مى فرمايد:(وَالّذِينَ هُمْ لاَِماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ) : «آنان كه به امانت وعهد و پيمان خود وفادارند».[٢]

اين دو آيه به اندازه كافى موقعيت پيمان را در قرآن روشن ساخته و ارزش

[١] اسراء/٣٤.
[٢] مؤمنون/٨.