(...وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) :«ديگران را بر خويشتن هرچند نيازمند باشند، مقدم مى دارند كسانى كه از حرص نفس محفوظ بمانند رستگار خواهند بود».[٢]

در اين آيه، از بخشش حتى در صورت نياز به آن، ستوده شده است واين ستايش به ظاهر خلاف دعوت به اعتدال و ميانه روى است كه در آيات ديگر روى آن تكيه شده بود.

همچنين در زندگى امير مؤمنان و خاندان رسالت مى خوانيم كه سه شب افطارى خود را به فقير و يتيم و اسير دادند.و خود با آب افطار كردند، سپس در مورد آنان اين آيه نازل گرديد:

(وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً) :«غذا را با اين كه دوست دارند به مستمند و يتيم و اسير مى دهند».[٣]

[١] تركُ التقدير في المعيشةِ يُورِثُ الفَقْرَ.
[٢] حشر/٩.
[٣] انسان/٨.