منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٨
حالى كه دوست دارند، به بيچاره و يتيم و اسير مى دهند».[١]
قرآن يكى از نشانه هاى درست بودن تكليف را اين مى داند كه در روز قحطى، به يتيم خويشاوند اطعام كند چنان كه مى فرمايد:
(أَوْ إِطْعامٌ فِى يَوم ذِى مَسْغَبة * يَتِيماً ذا مَقْرَبة) : «يا طعام دادن است در روز گرسنگى به يتيم خويشاوند».[٢]
قرآن با اين دستورهاى روشن خود، ضعيف نوازى را مشخصه مهمى مى شناسد وبه اين وسيله چهره عاطفى خود را نشان مى دهد و ثابت مى كند كه بر خلاف انديشه مسيحيان، آيين اسلام آيين مهر و محبت و عاطفه است وجايى كه مهر و عاطفه لازم باشد از عاطفه انسانى استفاده مى كند و در جايى كه بايد از شمشير برنده استفاده كرد، آن را به كار مى برد.
٦.يتيم مصداق روشن مستضعف است
اين روزها مسئله «مستضعف» توجه همگان را به خود جلب كرده و در بسيارى جاها سرآغاز بحث ها و بررسى ها قرار گرفته است.
اكنون كارى با معنى لغوى «مستضعف» و يا مفاد قرآنى آن نداريم; زيرا بحث در اين قسمت از چرخه گفتار ما بيرون است; ولى اگر معنى «مستضعف» اين باشد كه فردى به علتى به صورت موجودى ناتوان درآيد، فرد يتيم هم كه پشتيبان واقعى و دل سوز خود را از دست داده است، مصداق روشن «مستضعف» مى باشد.
[١] انسان / ٨.
[٢] بلد / ١٤ ـ ١٥.