٣. او مسئول است كه از اين ابزار به طرز صحيح و مشروع بهره بردارى كند. از ديدنى هاى ناشايست چشم فرو بندد و از شنيدن غيبت و تهمت و هرآنچه آهنگ حرام دارد گوش ببندد.[١] چرا كه در روز رستاخيز همين اعضا به فرمان خداوند، عليه انسان كه مسئوليت مستقيمى در مورد آن ها دارد، گواهى مى دهند. در اين زمينه آيات متعددى ما را به اين مسئوليت هشدار مى دهد; ما به عنوان نمونه يكى از آن ها را مى آوريم:

(حَتّى إِذا ما جاءُوها شَهِدَ عََليهِمْ سَمْعُهُمْ وَأَبْصارُهُم وجُلُودُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ):«آن گاه كه به آتش نزديك شدند، گوش ها و ديدگان و پوست هاى آنان به اعمال حرامى كه به وسيله آن ها مرتكب مى شدند گواهى مى دهند».[٢]

(وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا قالُوا أَنْطَقَنَا اللّهُ الّذِى أَنْطَقَ كُلَّ شَىء وَ هُوَ خَلَقَكُمْ أَوَّلَ مَرَّة وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ):« آن گاه كه اعضا بر خلاف كارى هاى افراد گواهى دادند، صاحبان آن ها كه همان گنه كاران هستند به آن ها اعتراض مى كنند كه چرا بر ضرر ما گواهى داديد؟ آن ها پاسخ مى دهند خدايى كه همه چيز را به سخن درآورده، ما را به سخن گفتن واداشته است».[٣]

[١] در احاديث اسلامى با اين آيه بر تحريم شنيدن «غيبت مؤمن» و يا غنا و موسيقى استدلال شده است، به كتاب «مكاسب» شيخ انصارى مراجعه بفرماييد.
[٢] فصلت/٢٠.
[٣] سوره فصلت/٢١.