در برخى از سوره هاى قرآن يك رشته اصول اخلاقى پشت سر هم قرار گرفته كه مى توانند براى مفسّر الهام بخش باشند، و ما در اينجا به نمونه هايى از اين نوع منشورها يادآور مى شويم:

منشور نخست

١. سوره انعام آيه هاى ١٥١ و ١٥٢

١. (قُلْ تَعالَوا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلاّ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وِبِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَلا تَقتُلُوا أَولادَكُمْ مِنْ إِمْلاق نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيّاهُمْ وَلا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ وَلا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الّتى حَرَّمَ اللّهُ إِلاّ بِالحَقِّ ذلِكَ وَصّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُون).

«بگو بياييد آنچه را پروردگارتان بر شما حرام كرده است برايتان بخوانم: اين كه چيزى را شريك خدا قرار ندهيد! و به پدر و مادر نيكى كنيد! و فرزندانتان را از ترس فقر نكشيد. ما شما و آنها را روزى مى دهيم، و نزديك كارهاى زشت نرويد، چه آشكار باشد چه پنهان. و انسانى را كه خداوند محترم شمرده به قتل نرسانيد، مگر به حق و از روى استحقاق، اين چيزى است كه خداوند شما را به آن سفارش كرده، شايد بينديشيد».

٢. (وَلا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلاّ بِالَّتي هِيَ أَحْسَنُ حَتّى يَبْلُغَ أَشُدّهُ