تا اين جا روشن شد كه هرگاه اين دو لفظ كنار هم به كار روند، مقصود از قسط هميشه يا بيشتر همان عدل اقتصادى به كار رفته; يعنى عدل در اموال و حقوق خواهد بود.

هنگام آن رسيده درباره حالت دوم; يعنى همان حالت تنهايى لفظ قسط بحث كنيم.

برخى مدعى هستند كه قسط در همه جاى قرآن واسلام به معنى قسط اقتصادى است و تمام پيامبران براى ايجاد چنين هدفى برگزيده شده اند.

اين سخن را اگر كنار آيات بگذاريم مى توان پذيرفت; مثلاً در آيات مربوط به اداى حق كيل و وزن، كلمه قسط به كار رفته است نه عدل. از اين دست است:

(... وَ أَوفُوا الكَيْل وَالمِيزانَ بِالْقِسْطِ ...):«پيمانه و وزن را با رعايت عدالت بپردازيد».[٢]

شعيب وقتى قوم خود را به عدالت اقتصادى دعوت مى كند، لفظ «قسط» به كار مى برد وچنين مى گويد:

(وَ يا قَوْمِ أَوفُوا المِكْيالَ وَالْمِيزانَ بِالقِسْطِ ...) : «اى قوم من، حق

[١] الفروق، ماده قسط.
[٢] انعام/١٥٢.