منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٥

دست به چنين جنايتى مى زنند، تقديم كنيم:

پيامم را به مادرها رسانى!

به خواب آمد مرا، طفل جنينى *** بگفتا مادرم را گر ببينى

بگو مادر! خطا از من چه ديدى *** كه بى جرمم، بخونم در كشيدى؟!

درونت كودكى، آرام بودم *** كجا محكوم بر اعدام، بودم؟

به خونم چنگ و دندان تيز كردى *** زخون، دامان خود، لبريز كردى

به دم تازه رسيده ميهمانت *** نه آسيبى رسيد از من به جانت!

به مهمان بايدت مهمان نوازى *** نه بى رحمانه اش نابود سازى!

تو فكر خرج وبرجم را نمودى *** ز جسم كوچكى جان در ربودى !

مرا «روزى» به همره بود، مادر! *** ولى افسوس ننمودى تو باور!

تو گردش را به من ترجيح دادى *** اساس ظلم در عالم نهادى

اميد كودكان، بر مام باشد *** چو مادر باشدش آرام باشد

اميدم بود، رويت را ببينم *** گلى از گلشنِ حُسينت بچينم

دلم مى خواست به پستانت زنم چنگ *** غمت بيرون نمايم از دل تنگ

دلم مى خواست از شيرت بنوشم *** صداى مادرم آيد به گوشم!

اميدم بود، لبخندم ببينى *** كنار تخت خوابم خوش نشينى

اميدم بد، دبستانم فرستى *** دهى تعليم، درس حق پرستى

بيايم از در و شادت نمايم *** سرودِ كودكان بهرت سرايم