او زنده نخواهند شد كه، مايه سرافرازى و سعادت آفرينى او را فراهم سازند. به ديگر سخن اين كه اگر او اين فرازها و فرودها در زندگى او نبود و در صحنه هاى آزمون رام امر خدا نمى شد، هرگز اين كمالات در وجود او پديد نيامده و او را به صورت انسان كامل در نمى آورد.

چنان كه گويى امتحان و آزمايش به سان كوره اى است كه در آن كوره، طلاى خالص، كمال و ارزش خود را نشان مى دهد و اگر پوششى بر روى طلا باشد از اين طريق به كنار مى رود و حقيقت عيان مى گردد. اتّفاقاً در قرآن مجيد به اين راز از رازهاى امتحان به گونه اى اشاره شده است آنجا كه مى فرمايد:(وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىء مِنَ الخَوفِ وَ الجُوعِ وَنَقْص مِنَ الأَمْوالِوَ الأَنْفُسِوَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصّابِرين):«ما شماها را به وسيله ترس و گرسنگى و نقصان دارايى و نفوس و ميوه ها مى آزماييم و به افراد با استقامت بشارت بده».[١]

دشوارى ها چونان كوره اى است كه به آهن، صلابت و استقامت مى بخشد. انسان نيز در كوره حوادث و مشكلات، پر قدرت ونيرومند مى گردد و قادر به شكستن موانع سر راه زندگى و سعادت خود مى شود.

وقتى شخصى از امام هشتم (عليه السلام) از حقيقت آزمايش هاى الهى پرسيد و خواست كه آيه (أَحَسِبَ النّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا...) را تفسير نمايد و حقيقت فتنه را كه در اين آيه آمده است روشن سازد، امام در پاسخ او فرمود:«يُفْتَنُون كما يُفْتَنُ الذهبُ، يَخْلُصُونَ كما يَخْلُصُ الذهبُ»; انسان ها چون طلاها در بوته آزمايش قرار مى گيرند و مانند طلا كه از ديگر فلزهاى مخلوط جدا مى شود آنان نيز پاك و پيراسته مى شوند».[٢]

[١] بقره/١٥٥.
[٢] كافى، ج١، ص ٣٩٠.