سرانجام قرآن بر مى گردد، اختلاف زبان ها را كه تاكنون ريشه آن به صورت علمى به دست نيامده است، يكى از آيات و نشانه هاى خدا مى داند،و در عظمت اين آيت همين بس كه آن را در كنار آفرينش آسمان ها و زمين قرار مى دهد ومى فرمايد:

(وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الأَرضِ وَاخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوانِكُمْ...): «از نشانه هاى خدا، آفرينش استوار آسمان ها و زمين و تعدد زبان ها واختلاف رنگ هاى شماها است».[١]

بالأخره زبان، يگانه وسيله اى است كه نيايش خدا و بسيارى از فرايض مانند اقامه نماز، اداى شهادت، اظهار ايمان و تحقق اسلام با آن صورت مى گيرد. آن جا كه خداوند مى خواهد عنايت خود را نسبت به يكى از پيامبران به گونه اى ابراز كند، او را به مقام كليمى، مفتخر ساخته و با او سخن مى گويد و او را به پاسخ وا مى داردچنانكه مى فرمايد:( ...وَ كَلَّمَ اللّهُ مُوسى تَكْلِيماً): «خداوند موسى را به سخن در آورد»[٢] در آيه ديگر سخن گفتن كودك گهواره اى را نشان خدايى مى داند.

( ... تُكَلِّمُ النّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلاً ...) : «با مردم در گهواره و هنگام بزرگى سخن مى گويى».[٣]

مقام وعظمت اين نعمت چيزى نيست كه بر احدى مخفى باشد و سخن از حكيمان در وصف اين عضو به اندازه اى است كه اندك آن در اين صفحات نمى گنجد.

[١] روم/٢٢.
[٢] نساء/١٦٤.
[٣] مائده/١١٠.