(وَ كَذلِكَ نَجْزِى مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ ...):«اين چنين اسراف گران را كيفر مى دهيم، كسانى كه به آيات پروردگار خود مؤمن نباشند».[١]

ولى با اين سرزنش، در آيات ديگر به همه اسراف گران هشدار مى دهد كه اگر از كردارهاى زشت خود پشيمان گردند، و به شرايط توبه عمل نمايند، درهاى توبه و آمرزش به روى آنان باز است:

(قلْ يا عِبادِىَ الّذينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الغَفُورُ الرَّحيمُ):«بگو به بندگان من كه درباره خويش زياده روى كرده اند، از رحمت خدا نوميد نشويد، خداوند تمام گناهان را مى بخشد; اوست رحيم و آمرزنده».[٢]

و در آيه ديگر كليه اسراف گران را راهنمايى مى كند كه به گاه پوزش خواهى، چنين بگويند:

(... رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَإِسْرافَنا فِى أَمْرِنا ...) :«پروردگارا! گناهان و زياده روى هاى ما را در زندگى خويش، ببخش».[٣]

[١] طه/١٢٧.
[٢] زمر/٥٣.
[٣] آل عمران/١٤٧.