سليمان از خداوند بزرگ مى خواهد كه به او توفيق دهد تا سپاس نعمت هايى را كه به او و والدين او ارزانى داشته است به جا آورد:( ... رَبِّ أَوزِعْنى أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الّتى أَنْعَمْتَ عَلَىَّ وَعَلى والِدَىَّ ...):«پروردگارا! به من عنايت بفرما كه شكر نعمت هايى را كه بر من و والدينم ارزانى داشته اى، به جا آورم».[١]

حضرت حسين بن على (عليهما السلام) در شب عاشورا در خطبه معروف خود مى فرمايد:«وجعلتَ لنا أسْماعاً وأبصاراً و أفئدة فاجْعَلْنا من الشاكرين»; براى ما گوش ها وچشم ها و قلوب عنايت فرمودى ما را از سپاس گزاران قرار ده».[٢]

حضرت سيد الساجدين در ميان راز و نياز پانزده گانه خود، مناجاتى به نام «شاكرين» دارد كه آغاز آن اين است:«الهي اَذْهلني عن اقامة شكرك تتابع طولك»; پروردگارا ! نعمت هاى پياپى تو، مرا از اداى شكر نعمت هايت، غافل ساخته است».

ازخداوند بزرگ خواهانيم به همه ما توفيق عنايت فرمايد كه به وظيفه خود در برابر نعمت هاى بى كران او عمل كنيم.

[١] نمل/١٩.
[٢] ارشاد مفيد، ص ٢٤٣.