قرآن پرورش يتيم و اموال او را يك مسئوليت اجتماعى تلقى مى كند، از اين جهت دستور مى دهد كه دارامندان در مقابل زحمات خود دينارى از مال او بر ندارند; مگر اين كه ولى، فقير و بى چيز باشد در اين صورت به اندازه ارزش عمل خود از مال يتيم بردارد:

(وَ مَنْ كانَ غَنِيّاً فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ ...) : «اگر ولى متمكن است عفت نفس خود را حفظ كند چيزى از آن بر ندارد و اگر فقير است به اندازه متعارف (ارزش عمل خود) از آن بردارد».

١٠. قيام به قسط

جامع ترين سخنى كه قرآن درباره قيام در امر يتيم دارد اين است كه هر نوع معاشرت با آنان بايد برپايه ميانه روى و خوى اسلامى باشد چنان كه مى فرمايد:(... وَ أَنْ تَقُومُوا لِلْيَتامى بِالقِسْط ...) :«درباره امور مربوط به يتيمان، قسط را به پا دارد».[١]

از اين جهت قرآن از ازدواج با زنانى كه يتيمانى در آغوش دارند ومرد از قيام به قسط درباره آنان بيم داشته باشد، باز مى دارد ومى گويد : (... وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلاّتُقْسِطُوا فِى الْيَتامى فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ ...) :«اگر از اين ترس داشتيد كه در باره يتيمان عدالت را رعايت نكنيد، بازنانى ازدواج كنيد كه دل خواهتان باشند».[٢]

آيات مربوط به يتيم، گفتنى هاى اخلاقى واجتماعى ديگرى هم دارد كه اميد است در فرصت ديگر از آن ها بحث شود.

[١] نساء/٦.
[٢] نساء/١٢٧.