(... وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ الخُلَطاءِ لَيَبْغى بَعْضُهُمْ عَلى بَعْض إِلاَّ الّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ): «بسيارى از شريكان برخى بر برخى ديگر تعدى مى كند جز افراد با ايمان ونيكوكار».[٢]

در آيه هاى دوم و سوم كه در آغاز بحث آورديم عنايت قرآن به جزئيات اين موضوع به خوبى به چشم مى خورد; در حالى كه در آيه دوم دستور مى دهد كه فرزندان آدم از گونه هاى زينت هاى حلال در تمام احوال، به ويژه هنگام اجتماع در معبد براى عبادت استفاده كنند. در آيه سوم با سخنانى تندتر به پاسخ آن ها كه فكر مى كنند «تحريم زينت و پرهيز از غذاها و روزى هاى پاك، نشانه زهد و پارسايى ومايه قرب به خدا است» مى پردازد.[٣]

ولى همين توجه به اصل موضوع، قرآن را از توجه به جزئيات باز نداشته است، پس در آيه دوم فوراً به مسئله اسراف توجه مى كند و اين كه مبادا طبع فزونى خواهى انسان، از اين دستور الهى سوء استفاده كند و راه ميانه را به تجمل پرستى، واسراف و تبذير بدهد.ومى فرمايد:(كُلُوا وَاشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا

[١] زخرف/٦٧.
[٢] ص/٢٤.
[٣] در آيه دوم مى گويد:>>خذوا زينتكم<< ، در آيه سوم مى فرمايد:>>قل مَنْ حَرّم زينة اللّه<< .