قرآن مجيد در آياتى به صورت گسترده، آفرينش ، زنده كردن، ميراندن، گرداندن خورشيد و ماه، پيدايش شب و روز، روزى رسانى و... را ويژه خدا دانسته و هرگونه انديشه جز اين، مانند دوگانه ستايى و چيزى هم سنگ او دانستن را محكوم مى كند.

***

تا اين جا با انگيزه هاى سه گانه پرستش غير خدا آشنا شديم و هرگز مدعى نيستيم كه براى پرستش غير خدا، انگيزه ديگرى در كار نبوده است; ولى اين سه انگيزه ـ كه قرآن برابر آن ها مى ايستد ـ پايه گسترش شرك در جهان بوده است.

يك فرد مسلمان با اعتقاد به خدايى كه يكتا است و در همه جا حاضر و نزديك به بندگان، خدايى كه زمام امور خلقت را در دست دارد و هرگز آن ها را به كسى نسپرده است، نمى تواند غير او را بپرستد. نه تنها غير او را نبايد بپرستد كه بايد با افكار شرك آلود وبت پرستانه به شدت مبارزه كند و راضى نشود يك فردى لحظه اى گام از دايره توحيد فراتر نهد.

***

درباره انگيزه سوم نكته اى را يادآور مى شويم و آن اين كه، ممكن است فردى باور كند آفريننده و مدبّرى جز خدا نيست و همه كارهاى جهان در دست او است و هرگز اين نوع كارهايش را به غير خود نسپرده است; امّا ديگر كارهاى خدا مانند شفاعت و مغفرت كه تنها از آنِ خدا مى باشد، به ديگرى واگذار شده است; كه اين خود يكى از انگيزه هاى پرستش غير خدا است و قرآن به روشنى شفاعت را ويژه خويش دانسته و دست هيچ كسى را بدون اذنش