٥. حكم «قتل عمدى» نيز در قرآن بحث شده است و در آينده نيز بحث خواهيم كرد. در اين جا، فقها از قتل ديگرى ياد مى كنند، به نام «شبه عمد»، و تفاوت اين دو اين است كه در قتل عمد كار با تصميم قبلى و با استفاده از وسايل قتل صورت مى گيرد; مثل اين كه به قصد كشتن فردى، از چيزى چون چوب يا سنگ استفاده كند; در حالى كه در شبه عمد تصميمى بر كشتن نيست، فقط تصميم بر انجام كارى است كه به قتل مى انجامد;مثل اين كه كسى را كتك بزند; ولى زدن، به قتل بينجامد.او دست به كارى مى زند كه خود بدان آگاه نيست و در پى كشتن هم نيست. براى كارى اقدام مى كند كه در آن ميان كارش به قتل منتهى مى شود و به عبارت روشن تر: قتل عمدى سه صورت دارد و شبه عمد يك صورت:

١. وسيله اى كه با آن آسيبى به ديگرى مى رسد، كشنده باشد.

٢. شخص در پى كشتن باشد; هرچند وسيله يا كار او غالباً كشنده نباشد.

٣. وسيله كشنده داشته و هم در صدد قتل طرف باشد. اگر در هر سه صورت قتل صورت بگيرد. اين «قتل عمدى» محسوب مى شود و حكم آن«قصاص» است. و در صورت رضايت طرف آسيب ديده، «ديه» پرداخت مى شود; ولى اگر نه كار و نه وسيله وى كشنده باشد، و نه به دنبال كشتن ،

[١] زمر / ٥٣.