حضرت آية اللّه خويى(دام ظلّه) در تفسير خود واژه عبادت را چنين تفسير مى كنند: «العبادة إنّما يتحقّق بالخضوع لشيء على انّه ربّ يعبد; عبادت در صورتى تحقق مى پذيرد كه در برابر فردى به عنوان اين كه رب است خضوع شود».[٢]

پيدا است كه دليل روشن اين تعريف همان آيات گفته شده است.

مقصود از لفظ «ربّ» چيست؟

عرب« رب» به كسى مى گويد كه چگونگى بود و نبود چيزى به او واگذار شده و سرنوشت آن در دست او باشد.و اگر در لغت عرب به مالك خانه، دايه و كشاورز هم «رب» مى گويند، از اين جهت است كه اختيار و سرنوشت آن ها را در دست گرفته; نيز اگر ما خدا را «رب» مى خوانيم، براى اين است كه سرنوشت همه حالات ما از بد و خوب، مرگ و زندگى، سيرى و گرسنگى، قانون گذارى وتشريع، آمرزش و آموزش در دست او قرار دارد. حالا اگر كسى تصور كند كه يكى از حالات سرنوشت ما در دست ديگرى است; مثلاً خدا يكى از آن چه ياد شد را به ديگرى واگذار كرده است، به گونه اى كه آن فرد، عهده دار همه يا يكى از اين مقامات شده و او را «رب» خود پنداشته ايم، و با اين عقيده هم در برابر او خضوع كنيم، اورا پرستيده ايم .

به عبارت ديگر: پرستش، از احساس بندگى سرچشمه مى گيرد وحقيقت بندگى جز اين نيست كه انسان خود را بنده و مقام بالاتر را مالك هستى، مرگ

[١] انعام/١٠٢.
[٢] البيان، ص ٥٠٣.