ب: اگر هر نوع رابطه اى ميان همسران قانونى و ديگران را به رسميت بشناسيم از كجا بدانيم كه همسر قانونى هم به شوهر خود خيانت نكند; زيرا هنگامى كه هيجان شهوت و طغيان غرايز جنسى و احترام به حقوق ديگران، آن چنان فراموش مى شود كه عقل انسان را كور و نابينا مى سازد و انسان در اين بين جز اشباع غريزه جنسى، چيزى را نمى بيند; آيا با چنين حال و روزى مى توان به پدرى گفت «جنينى» كه در رحم همسر او هست، از آنِ او است نه ديگرى؟!

ج: در نخستين روزهاى زناشويى بيشترين كشش و حافظ پيوند همسرى، همان كام يابى ها و لذت هاى جنسى است; امّا پس از اندك زمانى، گرايش و علاقه روحى است كه جاى گزين آن مى شود به طورى كه همسر، جز شوهر به كسى دل نمى بندد و زندگى آن دو، با مهر و دل دادگى همراه مى گردد. آن گاه كه به همسران قانونى اجازه داده شود با ديگران، به خوش گذرانى و كام يابى هاى جنسى گذرا بپردازند، در اين صورت، رفته رفته چراغ مهر و مودت به خاموشى مى گرايد و چشم و ديده هوس باز زن به جاى دل بستن به شوهر، دل به ديگران مى دهد; در نتيجه پيمان ماندگارشان از هم گسسته و ساختار خانواده ها از هم مى پاشد.

به اين دليل، در اسلام «رفيق بازى» جنسى به طور كلى ممنوع شده و واژه «دوست دختر و پسر» كه به شيوه غربى در ميان برخى رايج است، از محرمات مسلّم اسلام به شمار مى آيد. و در قرآن از آن به «اَخْدان» كه جمع «خِدْن» و به