برخودار بود. اگر در اين مورد خدمات درخور حق آنان انجام نمى گرفت، اسلام از پيشرفت و گسترش باز مى ماند. اين جا است كه خداوند انصار را به خاطر ايثار، تعريف و توصيف مى كند و مى فرمايد:

(وَالّذِينَ تَبَؤَّءُ الدّارَ وَ الايمانَ مِنْ قَبْلهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حاجةً مِمّا اُوتُوا وَ يُؤثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَو كانَ بِهِمْ خَصاصةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحون):

«آنان كه پيش از مهاجران (انصار) در مدينه مسكن گزيده اند و به شرف ايمان آراسته اند ، كسانى را كه به سوى آنان مهاجرت مى كنند دوست دارند، هرگز از چيزى كه به مهاجران داده شده است، رنج نمى برند و آن ها را بر خويشتن هرچند نيازمند باشند، مقدم مى دارند وهركس از بخل نفس خود مصون شد او از رستگاران است».[١]

انديشه در اين آيه و آيه پيش تر از آن، اين مطلب را روشن مى كند و آن اين كه: در موضوعات مهم و از آن جمله حفظ گروه مهاجر در مدينه در مورد آيه و براى نزديكى دل هاى يتيمان، مستمندان و اسيران به اسلام، در مورد امير مؤمنان كه از اهميت به سزايى برخوردار بوده اند، ايثار بر اعتدال تقدم دارد; از اين جهت آنان راه ايثار را برگزيدند و از ميانه روى در انفاق سرباز زدند.

بنابر اين، هر موردى كه از اهميت شايانى برخوردار است، مانع ندارد كه انسان بر خود زحمت ومشقت را هموار سازد تا آن چه اهميت دارد، استوار گردد.

در اينجا از اشاره به نكته اى ناگزيريم و آن اين كه در اصل دوازدهم

[١] حشر/٩.