(إِلاّ الّذينَ عاهَدْتُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الحَرامِ فَمَا اسْتَقامُوا لَكُمْ فَاستَقِيمُوا لَهُمْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقينَ) [١]:«مگر با آنان كه در نزديكى مسجد الحرام، پيمان بستيد تا آنان به پيمان خود وفادارند، شما نيز وفادار باشيد خداوند پرهيزگاران را دوست مى دارد».[٢]

از نكوهشى كه قرآن درباره پيمان شكنان انجام داده، مى توان نظر اسلام را در اين مورد به خوبى به دست آورد و ما يك نمونه از آن را در اين مورد مى آوريم:

(وَ إِنْ نَكَثُوا اَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطعَنُوا فِى دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الكُفْرِ إِنَّهُمْ لا اَيْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ) :«اگر آنان پيمان هاى خود را شكستند و در آيين شما طعن زدند، سران كفر را بكشيد، وبراى آنان پيمانى نيست. شايد آنان بپرهيزند».[٣]

در آيه ديگر با شدت هرچه تمام تر دستور مى دهد كه با پيمان شكنان نبرد شود وبه آنان مجال ندهيد:(أَلا تُقاتِلُون قَوماً نَكَثُوا أَيْمانهُمْ): «چرا با گروه پيمان شكن نبرد نمى كنيد؟».[٤]

در اهميت پيمان دارى همين بس كه مى فرمايد اگر به گاه نبرد، از دشمن

[١] توبه/٧.
[٢] به همين مضمون است آيه ٤، سوره توبه.
[٣] توبه/١٢.
[٤] توبه/١٣.