(وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمناً مُتَعَمِّداً فَجَزائُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللّهُ عَلَيهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عذاباً عَظيماً) :«هركس، فرد با ايمانى را از روى آگاهى بكشد، مجازات او دوزخ است كه در آن جاودانه مى ماند. و خداوند بر او غضب مى كند و از رحمتش اورا دور مى سازد و عذاب عظيمى براى او آماده ساخته است».[٢]

در اين آيه براى كسى كه فرد با ايمانى را آگاهانه بكشد، چهار كيفر شديد اخروى قائل شده است:

١. در دوزخ جادانه مى ماند:(فَجَزائُه جَهنّم خالداً فيها) .

٢. خشم الهى او را فرا مى گيرد:(وَ غَضِب اللّهُ عليه) .

٣. از رحمت خدا دور مى گردد:(ولعنه) .

٤. به عذاب بزرگ گرفتار مى گردد: (وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظيماً) .

اين چهارگونه مربوط به كيفرهاى اخروى است و از نظر افراد عادى، شايد اين چهار مجازات به يك كيفر بازگشت كند; ولى در نظر افراد واقع بين، هر يك از اين ها، سزاى مستقلى است; وليكن چون ما از چند و چون آن ها

[١] مائده / ٣٠.
[٢] نساء / ٩٣.