مثلاً: كسانى كه بى پروا با زنان هرزه نزديكى مى كنند، اين همان فحشاى آشكار است. در صورتى كه برخى در نهان معشوقه هايى دارند كه، با آنان طرح دوستى ريخته، و سرو سرى پيدا مى كنند، فحشاى مخفى است.

قرآن به اين دو نوع گناه، در آيه ديگر نيز اشاره مى كند:

(... وَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ مُحصنات غَيْرَ مُسافحات وَ لا مُتَّخِذاتِ أَخْدان ...) :«مهر آنان (زنان) را به شايستگى بپردازيد، عفيف و پاك دامن باشند نه زناكار، و نه رفيق گير».[١]

بدين جهت مى توان گفت: مسائل مربوط به امور جنسى، اعم از آشكار و پنهان، يكى از مصاديق قطعى اين فرمان است كه آيه به آن توجه دارد; هرچند نمى توان مفاد آيه را در آن منحصر ساخت; بلكه مى تواند معنى گسترده ترى داشته باشد.

مفاسد زنا

«زنا» اين است كه دو جنس مخالف بدون پيوند زناشويى، به منظور خاموش ساختن غريزه جنسى، عمل جنسى انجام دهند.و چنين كارى در ميان تمام ملل كارى است زشت و ناپسند; زيرا چنين كارى پى آمدى جز

[١] نساء / ٢٥.