آمريكا (٤٢ ايالت از ٥٠ ايالت به اضافه كلمبيا و دولت مركزى)، فرانسه، ژاپن، ايران، ايرلند، برمه، پاكستان، تركيه ، تانزانيا، توگو، جبل الطارق، جزيره موريس، جمهورى آفريقاى جنوبى، آفريقاى مركزى، مصر، ويتنام، چك، اسلواكى، چين(تايوان ـ فرمز) داهومى، رودزيا، زنگبار، ساحل عاج، السالوادور، سنگال، سودان، سورينام، عراق، غنا، فيليپين، كامبوج، كانادا، كوبا، گامبيا، گواتمالا، گينه جديد، لائوس، لبنان، لهستان، ليبريا، مالاوى، ماليزى، مراكش، مكزيك(برخى از ايالتش) هند و هنگ كنگ...».[١]

اكنون وقت آن رسيده كه دلايل تجويز قصاص را فشرده تر بررسى كنيم:

١. برداشتن قصاص، چراغ سبز به جانيان است

از يك طرف بايد توجه داشته باشيم كه اسلام طرف دار همه نوع قصاص نيست; بلكه قصاص و تلافى هم بايد حد و مرزى داشته باشد و چنان نباشد كه براى قتلى ده ها انتقام و يا براى تلافى يك قتل، از يك قبيله و فاميل، بى جهت انتقام گرفته شود و به اصطلاح «براى دستمالى،قيصريه را به آتش بكشند» آن گونه كه در جاهليت و پيش از اسلام بود وحتى هنوز هم در گوشه وكنار و ميان پاره اى از ملل مرسوم مى باشد.

از سوى ديگر نمى شود خون مظلوم را ناديده گرفت و به اولياى كشته شده گفت كه حق دفاع و قصاص نداريد; زيرا اين كار به معناى ميدان دادن به جانيان و مفسدان و بازگذاردن دست آدم كشان است. ونيز پاى مال كردن خون

[١] اعدام، نوشته: مارك آنسل بنيان گذار مكتب دفاع اجتماعى، ترجمه مصطفى رحيمى، ص ١٨ـ١٩.