از فرآورده هاى آن بهره مند گردند و از آفات و زلزله دور مانند; همچنين...; ولى چون اين خدايان را نمى ديدند ، براى آن ها صورت هاى خيالى فرض كرده و طبق آن، بت هاى فلزى و سنگى و چوبى مى ساختند و به جاى پرستش قدرت هاى واقعى، صورت ها و مجسمه هاى آن ها را مى ستودند.

بنابر اين، عرب بيابان گرد به چهار گروه تقسيم مى شدند كه، گروهى فرشتگان، گروه ديگر جنيان، سومين آن ها ستارگان ثابت مانند «شعرى» و سرانجام گروه چهارم سيارات را مى پرستيدند و هدف از پرستش آن ها اين بود كه نفع و خير آنها را جلب كنند و از شر و ضرر آنها در امان باشند.

آنان در ساختن بت ها از وسعت نظر خاصى برخوردار بودند و هرگز بر خود لازم نمى ديدند كه مجسمه هاى آن ها به صورت هاى واقعى معبود منطبق گردد; لذا براى هر يك ازخدايان بتى مى ساختند، كه هرگز با معبود واقعى آن ها هم شكل و هم صورت نبود; ولى در تمام اين پرستش ها يك انگيزه بيش نبود و آن اين كه مى خواستند امور معنوى را به گونه قابل حس درآورند و چون اين نوع خدايان چون فرشته و جن از قلمرو حس بيرون بودند و حتى ستارگان نيز براى خود طلوع و غروبى داشتند و توجه به آن ها خالى از مشقت نبود; ازا ين جهت به تمثال آن ها توجه نموده، آن ها را مى پرستيدند.

قرآن مجيد انديشه واگذارى قدرت به خداگونه ها را كه آفريده شده او هستند به شدت محكوم مى كند و در مواردى تنها خود را گرداننده امور آفرينش معرفى مى كند چنان كه مى فرمايد:(... ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الأَمْرَ ...) (يونس/٣): «بر عرش قدرت مستولى گرديد و امور خلقت و آفرينش را اداره مى كند».[١]

[١] به سوره يونس آيه ٣١، رعد آيه ٢ و سجده آيه ٥ مراجعه فرماييد.