د: قرآن ، خدا را وفادارترين فرد به وعده ها و پيمان مى شمارد و از اين طريق ما را به اتصاف به چنين شيوه اى برگزيده دعوت مى كند آنجا كه مى فرمايد:(... وَ مَنْ أَوفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ ...) :«كيست با وفاتر به پيمان خود از خدا...».[١] سرانجام بر مى گردد، ويكى از صفات خدا را اين معرفى مى كند كه هرگز وعده هاى خويش را زيرپا نمى گذارد. مى فرمايد:(... إِنّ اللّهَ لا يُخْلِفُ المِيعادَ): «خداوند خلف وعده نمى كند».[٢]

به اين ترتيب، پيمان دارى و جاى گاه آن در قرآن روشن مى گردد.

پيمان شكنى نشانه بى شخصيتى است

ناديده گرفتن پيمان ها جز خودخواهى و بى اعتنايى به حقوق ديگران علتى ندارد. و خودخواه، كه محور زندگى او را، غرائز حيوانى پى ريخته اند، نمى تواند خداخواه وحق جو ـ كه خصيصه يك مسلمان است ـ باشد; از اين جهت پيامبر گرامى پيمان شكنان را، نامسلمان مى خواند ومى فرمايد:

«لا دِينَ لِمن لا عهدَ له; آن كس كه به پيمان خود وفادار نيست، مسلمان نيست».[٣]

قرآن بزرگ ترين دشمن اسلام را، يهود و مشركان مى داند، و دشمنى شان را اين گونه مى خواند:

(لَتَجِدنَّ أَشَدَّ النّاسِ عَداوةً لِلّذينَ آمَنُوا اليَهُودَ وَالّذينَ أشركُوا ...): «يهود ومشركان را، لجوج ترين دشمن نسبت به افراد با ايمان مى يابى».[٤]

[١] توبه/١١١.
[٢] رعد/٣١.
[٣] بحار، ج١٦، ص ١٤٤.
[٤] مائده/٨٢.