و مقصود از «امت وسط» همان امت ميانه رو است كه در تمام شئون زندگى اعتدال و ميانه روى را از دست ندهند مثلاً در نظام اجتماعى الغاى مالكيت بر خلاف فطرت انسان است زيرا هر فردى، فطرتاً خود را به دسترنج خود اولى و شايسته مى داند همچنان كه سيستم سرمايه دارى غربى بر خلاف اصول انسانى مى باشد.

در نظام اخلاقى، فرو رفتگى در شهوت،مذموم و بد است، همچنان كه رهبانيت و ترك دنيا نيز زشت وحرام است چنان كه پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: «لا رهبانية فى الإسلام».

سقراط مى گويد: هر فضيلتى حدّ وسطى است ميان دو رذيله اخلاقى، مثلاً «شجاعت» از صفات برجسته انسانى است كه ميان دو رذيله اخلاقى به نام «جبن و ترس، و تهور و بى باكى» قرار گرفته است همان طور كه «كرم» حدّ وسطى است ميان «تبذير و اسراف»، و «تقتير وامساك»، وهم چنين است ساير صفات برجسته انسان.

٤. امير مؤمنان (عليه السلام) پس از پايان يافتن جنگ جمل، آگاه شد كه يكى از دوستانش به نام «علاء بن زياد» بيمار است و در خانه خود بسترى است، از اين جهت امام به عيادت او رفت، چشم حضرت به خانه وسيع او افتاد و فرمود:

تو خانه اى بدين وسعت را در دنيا براى چه مى خواهى؟ در حالى كه در آخرت به آن نيازمندترى، سپس فرمود: آرى همين خانه وسيع، مى تواند مايه سعادت تو در آخرت شود زيرا مى توانى در اين جا مهمان نوازى كنى و از بستگان خود صله رحم نمايى و حقوق شرعى آنان را بپردازى، در اين موقع