قرآن در آياتى يادآور مى شود كه مترفين و مسرفين طاغوتوار، سدّ راه پيشرفت پيامبران بودند و پيوسته با آنان به مخالفت برمى خاستند، بر عكس فقيران و تهى دستان، پشتيبان رجال وحى و آموزگاران الهى بودند.

براى اين كه گفتار ما خالى از گواه نباشد دو آيه را كه هر يك در مورد گروهى نازل شده است، يادآور مى شويم:

قرآن مى گويد: مترفان همواره مانع و سد راه انبيا بوده اند ومى فرمايد:

(وَ ما أَرْسَلْنا فِى قَرْيَة مِنْ نَذير إِلاّقالَ مُتْرَفُوها إِنّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ) :«هيچ پيامبرى را به نقطه اى نفرستاديم مگر اين كه ثروتمندان عياش آن ديار به آنان گفتند: ما به رسالت شما كافريم و ايمان نداريم».[١]

در حالى كه درباره تهى دستان مى گويد:(لِلْفُقراءِ الّذينَ أُحْصِرُوا فى سَبِيلِ اللّهِ ...) :«فقيرانى كه در راه خدا ناتوان و بيچاره اند».[٢] باز مى فرمايد: (لِلْفُقَراءِ المُهاجِرينَ الّذينَ اُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَأَموالِهِمْ ...) : «تهيدستانى كه هجرت كرده اند و دست آنان از خانه و اموال خود كوتاه شده است».[٣]

امت هاى گذشته پيوسته به پيامبران ايراد مى گرفتند كه يك مشت افراد تهيدست دور شما را گرفته اند، مثلاً قوم نوح به پيامبر خود چنين مى گفتند:(قالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الأَرْذَلُونَ) (شعراء/١١١): «گفتند: آيا ما به تو كه گروهى فرومايه پيروت شده اند، ايمان بياوريم».[٤]

گروهى از ثروتمندان مدينه، به پيامبر گفتند: هرگاه تهيدستان را از دور

[١] سبأ/٣٤.
[٢] بقره/٢٧٣.
[٣] حشر/٨.
[٤] اين مضمون در سوره هود آيه ٢٧ نيز آمده است.