٢. اساس دعوت تمام پيامبران آسمانى اين است كه، ذات يكتا را بپرستيم و از پرستش غير او بپرهيزيم. وپايه تكامل تمام انسان ها را، توحيد و يكتاپرستى تشكيل مى دهد و دستورهاى ديگر پيامبران، براى تحقق بخشيدن به چنين آرمان مقدسى مى باشد.

در نماياندن مقام پدر و مادر همين بس كه قرآن در سه مورد پس از دستور به خداپرستى، مسئله نيكى به پدر و مادر را پيش مى كشد و به آن فرمان مى دهد در حقيقت احترام به اين دو مربى بزرگ ـ پس از پرستش خدا ـ از اهميت ويژه اى برخوردار است. اگر خداوند جهان، آفريننده بى همتاى او است، پدران و مادران پرورش دهنده و زمينه ساز بسيارى از توانايى ها و شايستگى هاى او مى باشند.

آن جا كه قرآن چنين مى فرمايد:(وَ قَضى رَبُّكَ أَلاّ تَعْبُدُوا إِلاّ إِيّاهُ وَبِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً...): «خداوند فرمان داده است كه جز او را نپرستيم و به والدين نيكى كنيم».[١]

و به همين مضمون در سوره٣ بقره آيه ٨٣، نيز وارد شده است.

٣. در دو مورد، پس از نهى از دوگانه پرستى، كه ملازم با يكتاپرستى است مسئله نيكى به پدر و مادر را مطرح مى نمايد، آنجا كه مى فرمايد: (...وَلا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً ...):«براى خدا شريكى قرار ندهيد و به پدران و مادران نيكى كنيد».[٢]

همچنين است آيه ١٥١ سوره انعام كه تعيين كننده موضوع بحث ما مى باشد.

[١] اسراء / ٢٣.
[٢] نساء / ٣٦.