منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٥١

قرآن در آيه ديگر از تعلق مشيت الهى بر پيروزى پيامبران در آينده سخن مى گويد و مى فرمايد:

(وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا المُرْسَلينَ * اِنَّهُمُ لَهُمُ المَنْصُورُونَ * و إِنّ جُنْدَنا لَهُمْ الغالِبُونَ).

«اراده و مشيت ما به پيروزى پيامبران تعلق گرفته است، آنان كمك شدگان هستند و سپاه ما (سپاه توحيد) پيروز است».[١]

و يا در آيه ديگر:(كَتَبَ اللّهُ لأَغْلِبَنَّ أَنَا و َرُسُلى ...) :« خداوند بر خود واجب و لازم شمرده است كه او و پيامبران او بر قواى كفر غلبه كنند».[٢]

هـ. در مبارزه حق و باطل، حق پيروز است

آيات قرآنى نه تنها نظام تكوين را نظام خير و غلبه خير بر شر مى داند; بلكه سرانجام نظام اجتماعى انسان را، نظامى پا برجا مى داند كه در آن نظام يگانه پرستى بر نظام شرك و طاغوت غلبه كرده و پيروزى از آن صالحان و راستگويان خواهد بود; از اين جهت مى فرمايد:

(بَلْ نَقْذِفُ بِالحَقِّ عَلى الباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ ...) :«ما حق را بر باطل مى زنيم و آن را نابود مى سازيم ناگهان آن پوچ و تباه است».[٣]

قرآن در آيه اى حق و باطل را به آب و كف تشبيه مى كند و باطل بسان كف بر دوش حق سوار مى شود وبا حركت حق، حركت مى كند; امّا ديرى نمى پايد باطل هاى كف گونه فروكش كرده و حق وحقيقت مانند آب حيات در دلها باقى مى ماند.