«علامه طباطبائى» در اين مورد مى نويسد:«نوع انسان به موجب فطرتى كه خداوند در نهاد او قرار داده، خواستار سعادت حقيقى خود مى باشد وسعادت واقعى در اين است كه نيازهاى جسم و جان او هر دو تأمين شود، دنيا و آخرتش هر دو منظور گردد. اين كه مى بينيم گاهى انسان از راه سعادت واقعى منحرف شده و بى راهه مى رود، نه از اين جهت است كه نداى فطرت را نشنيده گرفته و گوش به فرمان آن نداده است; بلكه اين انحراف ها مولود اشتباه و خطا در تطبيق است.

او به دنبال سعادت و كمال است، ولى تصور مى كند كه آن مورد انحرافى تضمين كننده كمال او است وبايد دانست كه دستگاه آفرينش به هدف و مقصود نهايى كه در پيش دارد، دير يا زود خواهد رسيد».[١]

٦. قرآن و آينده جامعه ها

قرآن در مورد سرنوشت جامعه ها به روشنى سخن گفته است و با ملاحظه آياتى كه در اين زمينه وارد شده است، مى توان نظريه قرآن را در جهات مختلف مسئله دريافت و ما آياتى را كه در اين موضوع وارد شده است در چند بخش مطرح مى كنيم:

الف. صالحان وارثان زمين مى شوند

آينده نگرى انسان را وا ميدارد كه از آينده جهان و سرنوشت بشر خبرى به دست آورد; زيرا از سپيده دم تاريخ، نزاع و نبرد پيوسته ميان حق و باطل برقرار بوده وپيروزى دست به دست مى گشت و به تعبير قرآن:( ...وَ تِلْكَ الأَيّامُ

[١] الميزان، ج٤، ص ١٤.