براى گرامى داشتن اين خوى مؤمنان و ايجاد انگيزه براى ديگران، خداوند، خود را هم به همين دو صفت مى خواند و مى گويد:( ... وَ اللّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ) [٤] و (... فَإِنَّ اللّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ) [٥] :«خدا سپاس شكرگزاران را پذيرا و دانا است». [٦]

بى گمان شاكر بودن خدا، در برابر شاكر بودن بندگان، يك تشابه لفظى بيش نيست. واگر خدا خود را با اين دو وصف گرامى مى دارد، به معنى شكرپذيرى و پاداش دهى است، نه شكرگزارى و سپاس گرى.

وبه عبارت ديگر: اگر خداوند خود را «شاكر و شكور» مى خواند براى اين است كه عمل انسان ها را ناديده نمى گيرد و همه رفتار آنها را زير ديدگان خود دارد بر همان پايه هم به آنان پاداش مى دهد; از اين رو در آيه اى ديگر، آنگاه كه خود را «شكور» مى خواند، پاسخ علتى است كه پيش تر در جمله (لَيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ)داشته تا «شكور» بودن خدا روشن شده باشد و مى خوانيم:

[١] سبأ/١٣.
[٢] اسراء/٣.
[٣] نحل/١٢١.
[٤] تغابن/١٧.
[٥] بقره/١٥٨.
[٦] وباز مى فرمايد: >>وكان اللّه شاكراً عليماً<< (نساء/١٤٧).