تقدير و تشويق، در احياى روح كار، و تشويق نيكوكاران به فعاليت هاى ثمربخش ، نقش مؤثرى دارد و اگر از كوشش هاى گروه هاى مسئول و متعهد، تقدير و تشويقى به عمل نيايد، چه بسا اين كار مايه بى رغبتى اين گروه، و سبب جرأت متخلفان گردد.قرآن در اين باره مى فرمايد:

(أَفَنَجْعَلُ المُسْلِمينَ كَالمُجْرِمينَ *ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ)[١]:«آيا مسلمان مطيع را با مجرم يكسان قرار مى دهيم، چگونه داورى مى كنيد».[٢]

امير مؤمنان در يكى از نامه هاى خود به اين حقيقت، تصريح مى كند ومى فرمايد :

«لا يكونن المحسنُ و المسيئىُ عندكَ بمنزلة سواء فانَّ في ذلكَ تزْهيداً لأهل الاحسانِ في الاحسانِ و تدْريباً لأهل الاسائةِ في الاسائةِ; هرگز نبايد نيكوكار و بدكار نزد تو يكسان باشند; زيرا چنين يكسان نگرى ، مايه بى رغبتى نيكوكار و جرأت متخلف مى گردد».[٣]

شكر: بعد معنوى دارد

در حالى كه در جهان امروز به مسئله «سپاس» از زاويه امور مادى وديده مديريت صحيح وجلب افراد نيكوكار به كارهاى نيك مى نگرند (و اين در حد خود مطلب درست و مفيد است) دانشمندان اخلاق اسلامى، به اين مسئله از

[١] قلم/٣٥ـ٣٦.
[٢] در اين زمينه به سوره آل عمران /١١٣ـ ١١٥و حديد/١٠ مراجعه فرماييد.
[٣] نهج البلاغه، نامه ٥٣، نامه امام به مالك اشتر.