يكى از انديشمندان در اين زمينه مى گويد: «زبان، گواه ضمير، و داور ميان حق و باطل، بيانگر حقايق اشيا، واعظ بازدارنده از گناه، پديد آورنده محبت و دوستى، وسيله سپاسگزارى، مستوجب فزونى نعمت و... مى باشد».[١]

خدمت بزرگى كه زبان قرآن و حضرت محمد در جامعه انسانى انجام داد هيچ قدرتى آن را انجام نداد و برندگى آن، از برندگى شمشير تيزتر است.[٢]

اكنون كه از عظمت اين عضو و حساسيت خاص آن آگاه شديم، بايد در برابر عظمت موقعيت آن، از عظمت مسئوليتش نيز آگاه گرديم و كافى است كه بدانيم با همين يك تكه گوشت، بزرگ ترين خدمت ها و عظيم ترين جنايت ها انجام مى گيرد. همچنين با همين عضو مى توان بيست نوع گناه انجام داد كه برخى از آنها در قرآن و برخى ديگر در احاديث وارد شده است. اكنون ما نيز وارد اين قسمت مى شويم و قبلاً درباره مسئوليت زبان آيه اى را يادآور مى گرديم:

٢ . مسئوليت هاى سنگين زبان

(وَ لَقَدْخَلَقْنَا الإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفسُهُ وَ نَحْنُ أَقْربُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ *إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمينِ وَعَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ *ما يَلْفِظ مِنْ قَول إِلاّلَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ).

[١] الظرائف واللطائف، ص ٥٠.
[٢] در اين مورد شاعرى مى گويد:
لسان محمد امضى غراراً *** وانفذ من ظبا حدّ الحسام
زبان حضرت محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) تيزتر و نافذتر از برندگى شمشيرها است.