(قُلْ مَنْ حَرّمَ زِينَةَ اللّهِ الّتى أخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِىَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِى الحَياةِ الدُّنْيا خالِصةً يَومَ القِيامَةِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوم يَعْلَمُونَ) :«بگو چه كسى زينت هاى الهى را كه براى بندگان خود آفريد و روزى هاى پاكيزه را حرام كرده است; بگو: اين زينت در اين جهان از آن كسانى است كه ايمان آورده اند (هرچند در اين جهان ديگران نيز با آنان مشاركت دارند) ولى در روز رستاخيز مخصوص مؤمنان خواهد بود آيات خود را براى كسانى كه آگاهند شرح مى دهيم».[٢]

توزيع ظالمانه مواد غذايى

در حالى كه در جهان سوم فقر وگرسنگى بيداد مى كند و مرگ تدريجى نيمى از مردم جهان را تهديد مى نمايد و انبوهى از مردم آفريقا و آسيا وحتى آمريكاى لاتين با اين مسئله تلخ و ناگوار دست به گريبان هستند. ملت هاى مغرب زمين خصوصاً كشورهاى جهان خوار و يغماگر، غرق نعمت و تجمل پرستى واسراف مى باشند.

مردم جهان عملاً به دو گروه متمايز تقسيم شده اند:

گروهى غرق در نعمت ورفاه ـ كه همه كس همه چيز دارد ـ ، گروهى فقير و مستمند، محروم و عقب مانده، حتى خوراك به اصطلاح بخور و نمير هم براى آنان نيست.

فقر و گرسنگى يك عارضه غير طبيعى است. اگر ثروت جهان به

[١] اعراف/٣١.
[٢] اعراف/٣٢.