منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٢
اراده مى كند، به ويژه در آفرينش طاووس مى گويد:
«و قلّ صبغ إلاّوأخذ بقسط; كمتر رنگى است، مگر اين كه از آن سهم لازمى را گرفته است».[١]
نقد اين نظريه
با درنگى در آيات ديگر، كلى بودن اين قانون را از بين مى برد; زيرا در قرآن قسط در مواردى به كار رفته كه مقصود از آن تنها عدالت اقتصادى نيست; بلكه مقصود، همه اطراف عدالت است.
١. قرآن، هدف از برانگيختن پيامبران و فرستادن آيين ها را «اقامه قسط» مى داند. و نظام اقتصادى درست جزئى از هدف است، نه كل آن; بلكه مى توان گفت نظام اقتصادى درست از پايه هاى يك نظام صحيح انسانى حكايت دارد و هرگز هدف نيست. اينك متن آيه:
(لَقَدْأَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَالْمِيزانَ لِيَقُومَ النّاسُ بِالقِسْطِ ...).
«ما پيامبران خود را با دلايل استوار برانگيختيم وبا آنان كتاب و وسيله سنجش حق وباطل فرو فرستاديم تا مردم قسط وعدالت را به پا دارند».
بى شك پى[٢]امبران تنها براى پياده كردن عدالت اقتصادى برانگيخته نشده اند; بلكه هدف آنان اقامه عدل در تمام زواياى زندگى انسان، اعم از فكرى ـ عقيدتى ـ فردى واجتماعى مى باشد.
[١] نهج البلاغه، خطبه ١٦٣.
[٢] حديد/٢٥.