وكسى را كه خداوند خونش را حرام شمرده نكشيد، جز به حق. و آن كس كه مظلوم كشته شود، براى وليش سلطه (وحقّ قصاص) قرار داديم، امّا در قتل اسراف نكند،چرا كه او مورد حمايت است.

و به مال يتيم جز به بهترين راه نزديك نشويد، تا به سر حدّ بلوغ رسد. و به عهد (خود) وفا كنيد، كه از عهد سؤال مى شود.

و هنگامى كه پيمانه مى كنيد، حقّ پيمانه را ادا نماييد،وبا ترازوى درست وزن كنيد اين براى شما بهتر و عاقبتش نيكوتر است.

از آنچه به آن آگاهى ندارى، پيروى مكن چرا كه گوش وچشم و دل همه مسئولند.

و روى زمين با تكبر راه مرو، تو نمى توانى زمين را بشكافى و طول قامتت هرگز به كوه ها نمى رسد.

همه اينها گناهش نزد پروردگار تو ناپسند است.

اين (احكام) از حكمت هايى است كه پروردگارت به تو وحى فرستاده و هرگز معبودى با خدا قرار مده كه در جهنم افكنده مى شوى در حالى كه سرزنش شده، و رانده (درگاه خدا) خواهى بود».

در اين آيات هفده گانه يك اصل عقيدتى و سيزده اصل اخلاقى و اجتماعى وارد شده است. كه اينك به رؤوس آنها اشاره مى كنيم:

الف. توحيد ويكتا پرستى.

ب. احترام به پدر و مادر.

ج. پرداخت حق نزديكان و بيچارگان و درماندگان.

د. ممنوعيت تبذير و اسراف.

هـ. ميانه روى در انفاق.