گروهى از مسلمانان از پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) از شيوه رفتار با يتيم و اداره امور مالى او سؤال كردند، قرآن در پاسخ آنان هر دو روش را محكوم كرد و فرمود: رفتار شما با اين گروه بايد صادقانه و برادرانه باشد، نه مانند گروهى زياده روى كنيد و مال يتيم را خود بر داريد ونه مانند گروهى ديگر اينان را از زندگى خود برانيد و جدا سازيد بلكه راه سومى را انتخاب كنيد:

(...وَ يَسْأَلُونَكَ عَنِ اليَتامى قُل إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ وَ انْ تُخالطُوهُمْ فَإِخْوانكُمْ وَ اللّه يَعلَمُ المُفْسِدَ مِنَ المُصْلحِ ):«درباره يتيمان سؤال مى كنند، بگو هر نوع كارى كه به صلاح يتيمان باشد بسيار خوب است و اگر با آنان آميزش كنيد، آنان برادران دينى شما مى باشند خداوند، مفسدان را از مصلحان، باز مى شناسد».[١]

بنابراين، تصرف در مال يتيم به هرگونه صورت بپذيرد، بايد ميزان اينباشد كه به سود وى بينجامد. حال چه سود مالى باشد يا تربيتى فرقى ندارد.

گاه ممكن است رشد فكرى و عاطفى يتيم ايجاب كند كه وى و ديگر اعضاى خانواده با هم زندگى كنند و براى او حساب جداگانه اى باز نشود و مبلغى متعارف به عنوان هزينه زندگى از مال او برداشت شود.

قرآن اين نوع آميزش را كه به سود معنوى و مادى يتيم است در آيات ديگر نيز اشاره داشته و از آن به جمله (وَلا تَقْرَبُوا مالَ اليَتيمِ إِلاّبِالّتى هِىَ أَحْسَنُ...)[٢] تعبير آورده است.

[١] بقره/٢٢٠.
[٢] سوره هاى انعام/ ١٥٢و اسراء/٣٤.