كودك، نخستين خشت ساختمان اجتماع است كه درستى واستحكام آن، در گرو سلامت و استوارى پايه ها و زيربناى آن مى باشد و عنايت به تربيت و پرورش كودك و صيانت او از انحراف ها و كژى ها و حفظ حقوق و شئون او، در حقيقت عنايت به خود جامعه است; از اين جهت در جوامع مترقى و در آيين اسلام از طريق قرآن و احاديث، كودك از حقوق خاصى برخوردار است كه افراد ديگر جامعه از آن برخوردار نيستند.

در ميان جامعه كودكان، به يك گروه از آنان، به عنوان «كودك يتيم» عنايت بيشترى شده و در فقه اسلامى براى خود، باب خاصى باز كرده است.

كودك به خاطر ناتوانى كه دارد به مربى دل سوز وحامى مهربانى نيازمند است كه او را در اين بخش از زمان، همراهى كند و از حقوق مادى و معنوى او پاس دارى نمايد. واين حمايت بايد تا روزى كه كودك به حدّ بلوغ و رشد و