از ابتدا تا انتهاى آن با خط معمولى يك نواخت و يك قلم و منظم نوشته شده است . هر صفحه يازده سطر دارد، هر سطر از بالا با حرفى شروع مى شود كه قرينه آن از پايين با آن شروع مى شود، امّا شماره سطرهاى هر صفحه، چون طاق است، يك سطر در وسط (سطر ششم) بدون قرينه مى ماند، همين حالت در صفحه مقابل نيز وجود دارد; يعنى در اين دو صفحه سطر ششم تنها مانده است، اين دو با هم قرينه شده اند و هر دو با يك حرف شروع مى شوند. براى كشف چنين نظمى، تنها كارى كه ناسخ آن كرده اين است كه نقطه شروع را در متن قرآن پيدا كرده است و سپس تا پايان قرآن خود به خود چنين نظمى پيدا شده است.[١]

با توجه به يك چنين بهره گيرى نو، مى توان به عظمت سخنان پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) و امير مؤمنان (عليه السلام) پيرامون قرآن پى برد.

پيامبر مى فرمايد: «ظاهرُه أنيق و باطنُه عميق له تُخُوم و على تُخُومه تُخُوم، لا تُحصى عجائبُه ولا تُبلى غرائبه[٢];

ظاهر قرآن زيبا و باطن آن عميق است، براى آن ريشه هايى است، ريشه ها نيز ريشه هايى دارد، شگفتى هاى آن قابل شمارش نيست و عجايب آن كهنه نمى گردد».

امير مؤمنان مى فرمايد: «أنزل عليه الكتاب نوراً لا تُطفأ مصابيحه وسراجاً لا يخبو توّقُده وبحراً لا يُدرك قعرُه...[٣];

[١] طبق نقل نشريه «فلق» نسخه اى از اين قرآن در كتاب خانه مسجد گوهرشاد مشهد مقدس و نسخه اى در افغانستان موجود است و نسخه اى ازاين قرآن، نيز چاپ شده است.
[٢] اصول كافى، ج٢، ص ٥٩٩.
[٣] نهج البلاغه، خطبه ١٩٣.