مسأله ٣- وطى به شبهه، جماعى است كه بى جا واقع شود. و علم به حرمت آن هم نداشته باشند و با اين اعتقاد كه اين كار حلال است انجام مى‌دهند مانند اينكه شخصى زن نامحرمى را جمع نمايد به اين تصور كه همسر اوست و راهى هم وجود ندارد كه بفهمد اين كار و اين زن حرام است، اما در هر حال محل اشكال است. همچنين وطى شخص ديوانه، و يا كسى كه در حالت خواب و بيدارى و يا در حالتى همچون جنون و بيهوشى، با زن نامحرم وطى نمايد نيز به همين قسم ملحق است. ولى كسى كه به طور عمدى مسكرات نوشيد، به همين خاطر عقلش از بين رفته است، اگر وطى نمايد، و طى او به اين قسم ملحق نيست.

رِضاع (شيردادن)

محرميت به وسيله شير خوردن، به چند شرط صورت مى‌پذيرد. اوّل آنكه: شيرزن از مقاربتى و تولّدى حاصل شده باشد كه سبب شرعى داشته باشد؛ به اين معنا كه سبب آن نكاح يا مالك شدن كنيز باشد. و يا به طريقى غير از وطى آن نطفه در رحم زن قرار گرفته باشد و همچنين شير طفلى كه از وطى به شبهه به دنيا آمده است نيز به همين قسم ملحق است. پس اگر زنى بدون آنكه حامله شود و يا زائيده باشد، شير از پستانش بجوشد، آن شير حرمت آور نيست. هم چنين اگر در جايى نكاح صورت گرفته ولى هنوز وطى انجام نشده باشد و آن شير بدهد. و يا اگر شير حاصل از متولد زنا باشد نيز حرمت آور نيست.

ظاهراً شير بايد بعد از وضع حمل حاصل شده باشد پس اگر بدون وضع حمل شير بجوشد حتى اگر زن حامله هم باشد؛ بنابر اقوى آن شير محرميّت نمى‌آورد.

مسأله ١- در حرمت رضاعى اين شرط نيست كه زن در حِباله و عقد صاحب شير باقى باشد. پس اگر يك شوهر زن را حامله كند و او را طلاق داده و يا از دنيا برود، در اين حالت اگر زن بچه را به دنيا آورد در صورتى كه كودك ديگرى را هم شير دهد باعث محرميت مى‌گردد. حتى اگر در آن حالت دوباره شوهر كرده باشد و شوهر دوم هم با او جماع كرده باشد ولى از آن مرد دوم حامله نشده باشد. و يا اگر حامله شده هنوز شير شوهر اوّل قطع نشده است. و همچنان شير داشته باشد و زيادتر هم نشده باشد و اگر آن شير زيادتر شود در صورتى احتمال رود آن از شير، شوهر اوّل است باز هم محرميت مى‌آورد.

شرط دوم اين است كه شير به طور مستقيم از خود پستان مكيده شود، پس اگر زن پستان‌