مسأله ١٣- بر شوهر زن موقّت جايز است كه نطفه خود را عزل نمايد حتى اگر در همسر دائم قائل به عدم جواز اين كار باشيم. ولى اگر هم عزل نمايد و زن حامله گردد، باز هم آن فرزند به آن مرد ملحق است؛ زيرا احتمال جستن نطفه درون رحم زن بدون اينكه زن متوجه شود زياد است. ولى اگر آن مرد هم آن فرزند را از خود نفى نمايد و بگويد كه او از من نيست، على الظاهر آن كودك نفى مى‌گردد و نيازى به لعان نيست مگر اينكه معلوم گردد كه او از انجام گناه پروا ندارد و در اين نفى ولد، راه گناه و معصيت را در پيش گرفته است. و ثانياً اين احتمال باشد كه آن كوك از آنِ اوست. در هر حال اگر مرد اين احتمال را مى‌دهد كه آن كودك از اوست جايز نيست كه او را نفى نمايد. مگر در صورتى كه علم به اين داشته باشد كه كودك از او نيست.

مسأله ١٤- در نكاح موقت طلاق وجود ندارد، و تنها راه جدايى زن از شوهر، تمام شدن مدّت و يا بخشيدن شوهر است، اگر بخشيده، ديگر نمى‌تواند رجوع كند.

مسأله ١٥- در عقد موقّت هيچ كدام از دو نفر از يكديگر ارث نمى‌برند و اگر ضمن عقد شرط كنند كه از يكديگر ارث ببرند، اشكال هست پس بايد احتياط ترك نشود و شرط ارث نگردد و اگر شرط شد مابقى ورثه با صاحب شرط مصالحه نمايند.

مسأله ١٦- اگر قبل از انجام دخول، مدّت عقد موقّت به اتمام برسد و يا شوهر بذل مدّت نمايد، آن زن عدّه ندارد، ولى در صورتى كه بذل مدّت و اتمام مدّت بعد از دخول باشد، زن نيز نابالغ و يائسه نباشد، مدّت عده او دو حيض است ولى اگر زن در سن ديدن حيض باشد امّا حيض نبيند تا بنابر آن عدّه نگهدارد، مدّت عده چهل و پنج روز است و ظاهراً معتبر همان دو حيض كامل است. بنابراين، در صورتى كه بذل مدّت و يا اتمام آن در وسط حيض آن صورت پذيرد، آن حيض ناقص محسوب است و بايست حتماً دو حيض كامل ببيند. و اين در مورد زنى است كه حامله نباشد، پس اگر حامله باشد پايان عده او، وضع حمل است. لذا در مورد زن موقّت به احتياط نزديك‌تر آن است كه از اين سه معيار ذكر شده هر كدام را كه طولانى‌تر است نگه دارد، ولى اگر اين زن شوهرش از دنيا برود، و حامله هم نباشد مدّت عده او چهار ماه و ده روز است و اگر حامله باشد مانند زن دائمى طولانى‌ترين مدّت عده؛ يعنى بين وضع حمل و وفات هر كدام كه طولانى‌تر است را بگيرد.

مسأله ١٧- مستحب است زن موقّت مؤمن و عفيف باشد و قبل از عقد او لازم است كه سؤال شود آيا شوهر دارد يا خير؟ و آيا در عده طلاق هست يا نه، ولى بعد از عقد سؤال كردن مكروه است و جستجو كردن در مورد حال زن شرط صحّت عقد نيست.

مسأله ١٨- جايز است كه زنى كه زنا مى‌دهد را نيز متعه نمايند امّا مكروه است به‌