مسأله ١١- بر وى جايز است كه پسر صغير را به كسى بسپارد كه به او صنعت بياموزد يا به كسى كه به او خواندن و نوشتن و حساب و علوم عربى و مانند آن و علوم دينى و دنيايى بياموزد. و لازم است بر او كه او را از آنچه اخلاق او را فاسد مى‌كند مصون نگه دارد تا چه رسد به اينكه به ضرر عقايد او باشد.

مسأله ١٢- بر ولى يتيم جايز است كه خرج لباس و غذاى يتيم را از خرج خود خارج كند و آن‌ها را از مال خود يتيم تهيه نمايد. و جايز است كه او را در خوردنى‌ها با عائله و خانواده خود هم خرج سازد و او را از افراد خانواده خود به حساب آورده و هر آنچه كه خرج مى‌كند بر تعداد آنها تقسيم نمايد. امّا در لباس خرج او را از خانواده‌اش جدا سازد در مورد ايتام متعدد هم همين حكم است. بنابراين اگر كسى عهده‌دار چند يتيم است مى‌تواند خرج آن‌ها را از هم جدا سازد و مى‌تواند آن‌ها را در خوردنى‌ها هم خرج سازد.

مسأله ١٣- اگر صغير مالى را از ديگرى طلب داشته باشد بر ولى جايز است كه برخى از آن را با رعايت مصلحت مولّى‌عليه خود، مصالحه نمايد. اما آنچه كه از مال باقى مى‌ماند بر متصالح حلال نمى‌شود و ولى هم حق ندارد آن را اسقاط نمايد.

مسأله ١٤- در مجموع آنچه كه ذكر شد حال مجنون هم مانند صغير است. بله اگر شخص بعد از رسيدن به بلوغ ديوانه شود بنا بر اقرب ولايت او با حاكم است بدون پدر و جد پدرى و يا وصّى آن دو، لكن سزاوارتر اين است كه حاكم احتياط نمايد و با توافق آن دو عمل نمايد.

مسأله ١٥- در نفقه دادن ولى بايد اقتصادى عمل نموده نه اسراف كند و نه تفريط و بايد سر اين كار ملاحظه حال همنوعان او نيز شود. خوراك و پوشاك او را در حد شأن صغير فراهم آورد.

مسأله ١٦- اگر ولى صغير مدعى باشد كه صغير را به حد و اندازه‌اى كه لازم بوده خرج داده‌ام و به حيوانات و اموالش رسيدگى كردم ولى صغير بعد از بلوغ منكر اصل انفاق شود و يا كيفيت آن را قبول نداشته باشد. پس گفته‌هاى ولى با قسم پذيرفته مى‌شود و كودك بايد شاهد بياورد.

سفاهت‌

سفيه كسى است كه در او حالتى كه بتواند مال را حفظ نمايد و به آن رسيدگى نمايد وجود ندارد. آن را در غير لازم صرف مى‌كند و در جايى كه محل آن نيست تلف مى‌نمايد و معاملاتش بر پايه كياست و زيركى و دورى از غبن نيست و از اينكه بر سر او كلاه‌