مسأله ٢٩- بنابر اقوى شنيدن صداى زن نامحرم جايز است به شرطى كه به قصد لذت بردن نباشد. هم چنين بر زن نيز جايز است كه صداى خود را به گوش نامحرم برساند البته به شرطى كه خوف ريبه در بين نباشد. هر چند به احتياط نزديك‌تر است كه اين كار در غير موارد ضرورت ترك شود به خصوص اگر زن جوان باشد، برخى از فقها بر اين نظرند كه شنيدن صداى زن نامحرم حرام است و هم شنواندن آن. امّا اين گفته ضعيف است. بله، بر زن حرام است كه طورى با مرد حرف بزند كه شهوت او را تحريك نمايد؛ يعنى صداى خود را نازك و زيبا كند.

عقد نكاح و احكام آن‌

نكاح بر دو قسم است، دائم و موقّت و تحقّق هر يك از آنها به ايجاب و قول لفظى نياز دارد. البته لفظى كه ايجابش اين معنا را دلالت كند و قبول آن هم بر رضايت حاكى باشد.

به طورى كه اهل محاوره از آن چنين چيزى را بفهمند. بنابراين، رضايت قبلى طرفين و هر عملى كه دلالت بر آن رضايت نمايد كه آن را معاطات مى‌نامند و در ساير معاملات نيز جريان دارد و ايجاب و قبول به صورت كتابى و يا اشارتى كفايت نمى‌كند؛ هر چند كه بااشاره اين معنا را برساند؛ مگر در افرادى كه لال هستند. احتياط لازم آن است كه به صورت عربى باشد پس ايجاب و قبول با ديگر الفاظ از قبيل تركى، فارسى و ... كفايت نمى‌كنند. مگر زمانى كه از زبان عربى عاجز هستند، امّا با امكان اجراء آن به زبان عربى حتى اگر وكيل بگيرند، لفظ ديگرى كفايت نمى‌كند. هر چند كه بنابر اقوى توكيل واجب نيست همين كه از عربى عاجز باشند اجراء آن به غير عربى كفايت مى‌كند. امّا در اين صورت بايد آن لفظ عربى مفاد همان غير عربى را برساند به صورتى كه عرف بگويد كه اين ترجمه همان صيغه عربى است.

مسأله ١- اگر بگوييم اقوى، لكن احتياط آن است كه ايجاب در عقد نكاح از طرف زن و قبول آن از طرف مرد باشد پس اگر بر عكس آن شوهر بگويد: خود را به ازدواج تو در آوردم و زن بگويد قبول كردم، اين كافى نيست. هم چنين احتياط آن است كه اوّل ايجاب از طرف زن صورت گيرد و بعد قبول از ناحيه مرد باشد. هر چند كه اظهر جواز عكس آن است. البته اين در جايى است كه پذيرفتن به لفظ قبول و امثال آن نباشد؛ و امّا اگر به لفظ قبول باشد آن احتياط لازم است.