براى همه كارهايى كه گفته شد ولايت دارد و حق دارد آنها را انجام دهد، مى‌تواند به صورت خداپسندانه به صغير و واجب النفقه او خرجى بدهد، اموال او را حفظ و يا آن را سود آور نمايد و مى‌تواند طلب كارى‌هايش را وصول نمايد و بدهكارى‌هاى او را بپردازد. به طور مثال اگر صغير چيزى را از كسى تلف كرد غرامت آن را بدهد و همچنين مى‌تواند حقوق واجب مالى او را مانند خمس و زكات را پرداخت نمايد؛ لكن اين كه آيا در ازدواج ولايت دارد يا نه در محل خود بحث خواهد شد.

مسأله ٥٧- قرار دادن ولايت بر صغير براى دو نفر يا بيشتر جايز است هم به صورت مشترك و هم به صورت مستقل؛ هم چنين جايز است كه به وصى ناظر قرار دهد همان‌طور كه در وصيت در اموال بحث آن گذشت.

مسأله ٥٨- وصى مخارج كودك يتيم را از اموال پدر به صورت متوسط مى‌دهد، يعنى نه به حدّى اسراف كند و نه به حدّى كه سختى بكشد؛ طعام و لباس او را بايد مطابق با عادت و عرف و همانند امثال يتيم و نظاير او تهيه نمايد پس اگر اسراف نمايد آن چه كه زيادتر پرداخت كرده، ضامن است، حال اگر كودك بعد از بلوغ اصل نفقه دادن وصى را منكر گردد و يا بر اين ادعا باشد كه وصى اسراف كرده است و اموال را هدر داده است، حاكم گفته وصى را قبول مى‌نمايد و او را سوگند مى‌دهد هم چنين اگر صغير عليه وصى طرح دعوى نمايد كه مال مرا فروخته‌اى بدون اينكه به فروش آن نياز باشد و يا اينكه مصلحتى آن را اقتضاء كرده باشد، باز هم همان حكم قبل جارى مى‌شود. بله اگر اختلاف در مورد سر تحويل مال باشد و وصى مدعى گردد كه مال صغير را بعد از بلوغ به او تحويل داده و صغير منكر اين ادّعا گردد، وصىّ بايد شاهد بياورد.

مسأله ٥٩- قيمّى كه متولّى امور صغير يتيم است مى‌تواند اجرت المثل عمل خود را نيز دريافت نمايد. چه اينكه بى نياز باشد و چه اينكه فقير باشد هر چند اگر بى نياز است بهتر است كه اجرت المثل را دريافت نكند. امّا در وصى به اموال اگر موصى اموال خود را به گونه‌اى براى مصرف تعيين كرده كه چيزى از آن اضافه نيايد و طورى باشد اگر خواستند مزد وصى را پرداخت نمايد بايد مال را زياد نمايند و يا از موارد مصرف آن كم كنند، در اين صورت جايز نيست كه وصىّ براى خود اجرت المثل و مزد قرار دهد، ولى اگر موصى مال را طورى تعيين كرده است كه قابل زياد و كم شدن باشد، در اين حالت، وضعيت وصى همانند متولّى وقف است، اگر واقف فردى را معين نكرده باشد، جايز است اجرت‌المثل عمل خود را بگيرد، وصى نيز اين‌گونه است، مانند اينكه موصى به وصى وصيت كرده باشد كه: همه ثلث مرا و يا فلان مقدار از آن را در پل ساختن و راه سازى و تعمير مساجد و .... مصرف كن كه چنين وصيتى زيادى و نقصان‌پذير است.