مسأله ٩- مستحب است ولىّ دختر زمانى كه او به حدّ بلوغ مى‌رسد در نكاح او عجله نمايد و به وسيله شوهر ناموس او را حفظ نمايد كه از امام صادق (عليه السلام) روايت است كه «از سعادت آدمى يكى اين است كه دخترش در خانه حيض نبيند» در خبر آمده است در دختران بكر همانند ميوه بر درخت هستند اگر موقع چيدن آن را بچينند آفتاب آن را بر بالاى درخت فاسد مى‌كند و باد به اين طرف و آن طرف پراكنده‌اش مى‌سازد، دختران بكر نيز همين طور هستند اگر برسند به آن چيزى كه زنان مى‌بينند دوايى به جز شوهر ندارند. و همچنين مستحب است كه اگر خواستگارى براى دختر آمد كه از لحاظ اخلاق و ديانت پسنديده باشد و مردى با عفت و متمكّن باشد مستحب است كه او را رد نكنند. در انتخاب همسر مسأله جاه و مقام و حسب و بلندى مقام را مورد توجه خود قرار ندهند، كه از اميرالمؤمنين (ع) نقل شده است كه فرموده‌اند: رسول خدا (ص) فرمود:

هرگاه خواستگارى نزد شما آمد كه اخلاق و ديانتش را مى‌پسنديد دختر به او بدهيد.

سائل پرسيد يا رسول اللَّه هر چند از نظر نسب پست باشد فرمودند: «هرگاه خواستگارى آمد كه اخلاق و ديانتش را مى‌پسنديد دختر به او بدهيد و اگر ندهيد فتنه‌اى در زمين و فسادى كبير خواهد شد».

مسأله ١٠- مستحب است كه ميان دو نفر براى ازدواج ميانجى شوند و دو طرف را راضى كنند. از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمودند «اميرالمؤمنين (ع) فرموده است: بهترين شفاعت‌ها و ميانجى گرى‌ها شفاعت بين دو نفر است در امر ازدواج تا آنجا كه خداى تعالى آن دو را به هم برساند» و از امام كاظم (ع) نقل شده است كه فرمودند «سه كس در روز قيامت كه جز سايه خدا سايه‌اى نيست در زير سايه عرش قرار دارند. ١- مردى كه برادر مسلمان خود را به تزويج برساند ٢- كسى كه برادر مسلمان خود را خدمت گزارى بدهد. ٣- كسى كه سرّى از اسرار برادر مسلمان خود را بپوشاند و از رسول خدا (ص) نقل شده است كه فرمود كسى كه در تزويج دو مؤمن كارى كند كه بين آن دو را جمع كند خداى تعالى هزار زن از حورالعين به ازدواجش درآورد كه هر يك در قصرى جداگانه از ياقوت و دُرّ باشد، و او به هر گامى كه شب‌هايش را به نماز و روزهايش را به روز، بگذارد، و كسى كه در جدا كردن زنى از شوهرش عملى انجام دهد در دنيا و آخرت به غضب و لعنت خدا گرفتار گردد، و بر خداى تعالى حق است كه او را به هزار صخره از آتش خرد كند، و كسى كه در فاسد كردن رابطه زن و شوهرى قدمى بردارد، هر چند كه نتواند آن دو را از هم جدا كند در خشم خداى تعالى و لعنت او قرار مى‌گيرد هم در دنيا و هم در آخرت و خداى تعالى ديگر نظر رحمت به او نمى‌افكند.