صيغه عقد به وسيله ولىّ دختر و مرد يعنى پدر و جد پدرى آن دو خوانده مى‌شود كه در اين صورت هم بعد از تعيين مهر ولىّ دختر به ولىّ پسر مى‌گويد. انكحت انبتى فلانة ابنك فلاناً. و اگر جدّ دختر باشد مى‌گويند انكحت ابنتى فلانه ابنك و يا ابن ابنك و يا اينكه با حرف من و لام مى‌آورد و مى‌گويند من إبنك يا لإبعك يا من ابن ابنكَ .... و در مقام قبول مى‌گويد، قبلت نفسى، يا قبلت لابنى يا قبلتُ لابن ابنى على المهرالمعلوم، و گاهى هم اين به اختلاف مى‌گردد و به اين معنى كه ايجاب را خود زن مى‌خواند و قبول را وكيل مى‌گويد و يا ايجاب را زن مى‌خواند و قبول را ولىّ مرد يا برعكس. و يا ايجاب را وكيل زن مى‌خواند و قبول را ولىّ مرد و برعكس و كيفيت خواندن صيغه در اين موارد به تفصيلى است كه در موارد پيش گفته شد. و بهتر آن است كه در همه موارد نام زوج مقدّم برنام زوجه گفته شود. كه اوّل هم گفتيم كه مفعول اول را زوج قرار مى‌دهيم.

مسأله ٥- مطابقت قبول و ايجاب از حيث لفظ، شرط نيست. پس مى‌تواند ايجاب را با يك لفظ بخواند و قبول را با لفظ ديگر انجام دهد، به طور مثال اگر ايجاب با لفظ زوجت باشد مى‌تواند در پاسخ بگويد قبلت النكاح و يا اگر با أنكحتُ باشد مى‌تواند بگويد قبلتُ التزويج هر چند مطابق هم بودن به احتياط نزديك‌تر است.

مسأله ٦- اگر شخص صيغه عقد را غلط خوانده باشد به صورتى كه عرف بگويد كه باعث عوض شدن معناى آن شده، چنين عقدى كافى نيست. وى اگر تلفظ غلط باعث تغيير معنا نباشد، بلكه عرف همان معنا را از صيغه عقد بفهمد، و بگويد كه فلانى حرف زدن هم بلد نيست كافى بودن چنين صيغه‌اى خالى از قوت نيست. هر چند كه خلاف آن به احتياط نزديك است حال چه اينكه اين اشتباه در ماده كلمه باشد و چه در اعراب و حركات آن. به طريق اولى اكتفاء به الفاظى كه لغت عربى آن تحريف شده است نيز مشكلى ندارد. مانند اهل عراق امروزى كه در هنگام اجراء عقد نكاح فردى عراقى با همان عربى شكسته كه زبان مادرى اوست صيغه را جارى مى‌سازد. به طريق اولى اين صيغه كفايت مى‌كند. البته به شرطى كه معناى صيغه را تغيير ندهد. مثلًا به جاى زوّجت نگويد جوزّت مگر اينكه اين كلمه در زبان آنها معناى اصلى خود را از دست داده باشد و همان معناى زوّجت را بدهد كه در اين صورت كافى است.

مسأله ٧- در عقد معتبر است كه عاقد قصد به مضمون كلمات داشته باشد و معلوم است كه بايد معناى آن را بفهمد حتى اگر اين داشتن معانى به صورت اجمالى باشد و بله لازم نيست كه عاقد به تمام قواعد علم عربى عالم و دانا باشد و حتى لازم نيست كه با تمامى معانى آن كلمات به طور كامل احاطه داشته باشد؛ بلكه همان علم اجمالى كافى است.

پس كسى كه عقد را مى‌خواند در گفتن لفظ أنكحت و يا زوّجت و قصد كند كه علقه‌