مسأله ٤- در صورتى كه زنى در عده طلاق است. شوهرى كه او را طلاق داده است مى‌تواند او را عقد كند، و لازم نيست تا صبر نمايد كه عده او تمام شود مگر در جايى كه نياز به محلّل باشد. و با طلاق نهم كه حرمت ابدى مى‌آورد و يا طلاق رجعى كه نكاح در زمان عدّه آن باطل است؛ زيرا در رجعى نيازى به عقد نيست و تا زمانى كه مطلّقه رجعيّه در عده به سر مى‌برد به منزله زوجه است. بنابراين اگر زنى عقد غير دائم مردى است، مرد بايست مدّت او ببخشد و بلافاصله او را براى دائم عقد نمايد؛ به خلاف جايى كه زنش همسر دائمى است و بخواهد او را انقطاعى كند و به اين قصد او را طلاق غير بائن بدهد كه در اين صورت نمى‌تواند در عده او را به عقد غير دائم خود در آورد، بلكه بايد صبر نمايد تا عده‌اش سر آيد.

مسأله ٥- در مسأله قبل گفته شد كه اگر يكى از آن زن و مرد جاهل به حكم باشد، به شرطى عقد در زمان عده حرمت ابدى مى‌آورد كه دخول واقع گردد وگرنه فقط عقد باطل است. حال آيا شرط است كه دخول در ايام عدّه انجام گرفته باشد و يا بعد از آن ايام نيز باعث حرمت مى‌شود؟ دو گفته وجود دارد: كه احوط آن قول دوم است و اين قول خالى از قوت نيست.

مسأله ٦- اگر مرد شك كند زنى كه مى‌خواهد با او ازدواج نمايد در عده است يا نه؟

حكم به اين مى‌شود كه در عده نيست و ازدواج با او جايز است و نيازى به تفحّص در حال او نيست. هم چنين اگر در جايى شك كند كه آيا عده آن تمام شده است يا نه و خود زن خبر دهد كه آن عدّه تمام شده است، گفته او حمل به راست گويى مى‌شود و مى‌تواند او را عقد نمايد.

مسأله ٧- اگر مرد يا زن بداند عقدى كه بسته است در حالت عده واقع شده، و يا از اين جهت كه نمى‌دانسته در عدّه است و يا مى‌دانسته ولى حكم مسأله را نمى‌دانسته است و همچنين شك دارد كه آيا دخولى واقع شده يا نه تا حرمت ابدى حاصل گردد، بنابر اين مى‌گذارد كه دخول نشده پس زن بر او حرام نيست. هم چنين اگر علم به اين داشته باشد كه دخول نكرده امّا شك دارد كه خود او يا ديگرى از حكم مسأله عالم بوده‌اند يا نه، بنا را بر بى اطلاعى مى‌گذارد؛ بنابراين حكم به حرمت ابدى نمى‌شود.

مسأله ٨- عقد كردن در حالت عده، حكم تزويج را دارد. كه باعث حرمت ابدى مى‌شود.

بنابراين اگر زن شوهر دارى را براى خود عقد نمايد و به اين علم داشته باشد كه زن ديگرى است، آن زن به او حرام ابدى مى‌شود. چه دخول كرده باشد چه نكرده باشد.

ولى اگر به موضوع جاهل باشد يعنى نداند كه شوهر دارد، حرام ابدى نمى‌شود مگر اينكه بر او دخول كرده باشد.