اين دو (امر به معروف و نهى از منكر) از شريف‌ترين فرائض هستند و ديگر فرائض به اين دو اقامه مى‌شوند؛ وجوب امر به معروف و نهى از منكر از ضروريات دين به شمار مى‌رود و هر كسى، با علم به وجوب و الزام اين دو، امر به معروف و نهى از منكر را انكار كند كافر است. امر به معروف و نهى از منكر در قرآن و روايات به زبانها و انحاء مختلف بيان شده است. خداوند مى‌فرمايد: «بايد از شما جماعتى باشند كه به سوى خير دعوت نموده، امر به معروف و نهى از منكر كنند و رستگاران همين جماعتند.» همچنين فرموده: «و شما بهترين امّتى هستيد كه از بين بشر و براى بشر بيرون شديد چون امر به معروف و نهى از منكر نموده و به خدا ايمان داريد»

اما روايات‌

از امام رضا (ع) روايت است كه رسول خدا (ص) همواره مى‌فرمودند: «اگر روزى به امت من فرا رسد كه امر به معروف و نهى از منكر را به يكديگر واگذار نمايند، در آن روز بايد به خدا اعلان جنگ كنند». همچنين از پيامبر (ص) روايتى نقل شده كه فرمودند: «خداوند مؤمن ضعيفى كه دين ندارد را دشمن مى‌شمارد. از ايشان پرسيده شده مؤمن ضعيف چه كسى است؟ فرمودند شخصى كه نهى از منكر نمى‌كند.» همچنين از پيامبر (ص) روايت شده است كه: «امّت تا زمانى كه همواره امر به معروف و نهى از منكر مى‌كند همواره به خير و خوبى است اما اگر اين كار را نكنند، بركت از ايشان گرفته مى‌شود و برخى بر برخى مسلط مى‌شوند و ديگر نه در زمين ياورى خواهند داشت نه در آسمان».

از اميرالمؤمنين حضرت على (ع) نيز روايت شده است كه ايشان خطبه‌اى خواندند و پس از حمد و ثناى پروردگار چنين فرمودند: «اما بعد بدانيد اقوام قبل از شما به هلاكت رسيدند؛ از آن رو كه معصيت خدا مى‌كردند و عالمان و ربّانيّون نصارى و أحبار يهود آنها را نهى از منكر نمى‌كردند تا آنكه غرق در گناه شدند. اين امر، ادامه يافت و عالمان دينى آنان را از گناه نهى نكردند تا اينكه عقوبات الهى بر آنان نازل شد.

بنابراين، امر به معروف و نهى از منكر نماييد و بدانيد كه امر به معروف و نهى از منكر