زن كافر و مشرك و مجوسى مقدّم بدارد. ولى، در هر حال كودك را به آنها ندهد كه او را به خانه خود ببرند، و از آن زن هم بخواهند كه تا زمانى كه آن كودك را شير مى‌دهد، از خوردن شراب و گوشت خوك دورى كند و همچنين زن كافر و از آن بدتر هم زن زانيه‌اى است كه شير پستانش از محل نامشروع به عمل آمده است و همچنين زنى كه زانيه نيست ولى خودش ولدالزناست. كه از امام كاظم (ع) نقل شده كه در پاسخ كسى كه پرسيد زنى است كه زنا مى‌دهد آيا صلاحيت دارد كه دايه كسى شود؟ فرمودند: او صلاحيت ندارد نه شير او و نه شير دخترى كه از زنا متولد شده است.

مصاهره و ملحقات آن‌

مصاهره، علاقه‌اى است كه ميان دو طرف به واسطه نكاح با خويشان يكديگر پديد مى‌آيد و باعث حرمت آنان بر هم مى‌شود يا حرمت طرفين نكاح بر آنان، و حرمت كل آنان و يا برخى از آنها.

مسأله ١- همسر پدر بر پسر و پسر بر پدر حرام است. پدر هر قدر كه بالا رود و فرزند هم چقدر كه پايين آيد اين حرمت ابدى است، چه همسر دائمى باشد چه منقطع و چه همسر مدخوله شود و چه نشود و چه رابطه پدر و پسرى نسبى باشد و چه رضاعى فرقى ندارد، در همه حالت حرمت ابدى دارد.

مسأله ٢- اگر مردى زنى را عقد خود كند مادر نسبى و رضاعى او هر چقدر كه بالا رود بر او حرام مى‌گردند، چه به آن زن دخول كرده باشد و چه نه، و چه آن عقد دائمى باشد و چه منقطع، چه آن زن صغير باشد و چه كبير. بله احتياط در عقد غير دائم دختر صغير اين است كه دختر به حدى رسيده كه بتوان از آن لذت برد هر چند به غير وطى كردن باشد و يا در اواخر مدّت شش سالگى دختر واقع شده باشد و يا مدّت آن عقد را آن قدر زياد بگيرند كه تا حدّ بلوغ آن دختر برسد. بنابر اين كارى كه معمول شده است كه مردى براى محرم شدن يا زنى نامحرم دختر شيرخواره او را يك ساعت و يا دو ساعت به عقد خود در مى‌آورد تا مادر او مادر زن وى گردد خالى از اشكال نيست. چون صحت اين نوع عقد خالى از اشكال نيست و قهراً محرم شدن مادر آن دختر براى مرد مشكل است هر چند كه اين مورد خالى از قرب هم نيست. امّا اگر هم اين كار را كرده لازم است احتياط را رعايت كند و از يك طرف آثار مصاهرت و خويشاوندى را به آن مترتب نمايد و از طرف ديگر هم با مادر آن دختر همانند محارم عمل نكند به آن شرط كه قصد جدى در زوجيت داشته باشد ولو به خاطر برخى از آثارش مانند محرميت حاصل از آن.