مسأله ٢٢- اگر چاهى را حفر نمايد به گونهاى كه با افتادن هر فردى در آن وى كشته مى‌شود و (بعد از كندن چاه) فردى را نسبت به آن جاهل است به چاه طورى فرا بخواند كه با آمدن وى، در آن مى‌افتد پس وى بيايد و بيفتد و شخصى (فراخوانده شده) كه مى‌آيد از غير آن راه بيايد پس در چاه بيفتد نه قود دارد و نه ديه.

مسأله ٢٣- اگر فردى را مجروح نمايد سپس خودش جراحت را به وسيله داروى سمى كه به سرعت كشنده است درمان نمايد به طورى كه قتل به آن (داروى سمى) استناد پيدا كند، نه به جراحت، در نفس و جان قود (قصاص) نيست و در جراحت در صورتى كه از چيزهايى باشد كه موجب قصاص است، قصاص وجود دارد در غير اين مورد براى جراحت ارش جنايت است و اگر مجهز نباشد ليكن قتل به داروى سمى و جراحت با هم اتفاق بيفتد آنچه كه در مقابل فعل شخص مجروح قرار مى‌گيرد، ساقط مى‌شود پس ولى او حق دارد پس از رد نصف ديه‌ى او، مجروح‌كننده را به قتل برساند.

مسأله ٢٤- اگر شخصى فردى را در محل درندگان بيندازد مانند محل صيد شير و مانند آن، پس درندگان فرد را بكشند اين عمل قتل عمد است و بر او قود (قصاص) است. و همچنين است اگر فردى را روى شير درنده بيندازد پس شير وى را پاره كند البته در صورتى كه محافظت كردن از او به شكلى حتى به فرار كردن ممكن نباشد؛ ولى اگر شير درنده نباشد پس او را نه به قصد كشتن او، بيندازد پس به صورت تصادفى شير او را بكشد قتل از روى عمد نيست و اگر او را به اميد كشته شدن بيندازد پس شير او را به قتل برساند اين عمل عمد است و بر او قود (قصاص) است و اگر حال شير مجهول باشد و او را نزد چنين شيرى بيندازد سپس شير او را بكشد در صورتى كه قصد قتل او را داشته، قتل عمد است، بلكه اگر قصد قتل او را نداشته باشد ظاهراً همچنين است (قتل عمد است).

مسأله ٢٥- اگر فردى را در حالى كه كتف بسته است در زمين درندگان بيندازد پس با علم به تردد درندگان نزد او بدون اشكال قتل عمد است بلكه رفت و آمد درندگان و انداختن فرد حتى با اميد به كشته شدن و پاره كردن او، عمل از روى عمد و قتل عمد است ولى اگر مى‌داند يا اطمينان دارد كه درندگان در آن مكان رفت و آمد ندارند پس به صورت تصادفى و اتفاقى چنين شود عمدى نيست ولى ظاهراً ديه ثابت مى‌شود.

مسأله ٢٦- اگر فردى را نزد درنده‌اى بيندازد سپس درنده او را طورى گاز بگيرد كه به آن‌