و در همان سال از دنيا رفت آن زن از او ارث نمى‌برد. مگر آنكه مرگ وى در زمان عده رجعى باشد. شرط سوم اين كه طلاق به درخواست زن نباشد پس در طلاق خلع و مبارات كه طلاق به درخواست زن است ارث نخواهد برد.

مسأله ١٢- جايز نيست بر كسى كه همسرش را به صورت رجعى طلاق داده، زن را از خانه بيرون كند و بايد صبر كند تا عده‌اش به سر آيد مگر آن‌كه عمل فاحشه‌اى انجام دهد كه موجب حد است همانند زنا و يا عملى انجام دهد كه باعث نشوز است كه در اين دو صورت نيز مستحق نفقه نخواهد بود، اما مطلق انجام معصيت باعث جواز اخراج او از خانه نيست و آيا فحاشى كردن زن و آزار رساندن به اهل خانه مى‌تواند مجوّزى براى اخراج او از خانه باشد؟ محل اشكال است و بعيد نيست كه به طور كلى هر عملى كه موجب حد شرعى باشد موجب سقوط حق او نيز گردد. و اين كه گفتيم نشوز حق را باطل مى‌كند در صورتى است كه به انجام آن ادامه دهد، و اگر دست از آن بردارد، حق او نيز عودت مى‌كند. و اين مسأله كه گفتيم اگر بدون اذن شوهر بيرون رفت، نشوز است در غير موارد ضرورى واجب است البته واجبى كه وقت آن تنگ و فوت شدنى باشد.

رجوع‌

منظور از رجوع، برگرداندن زن مطلقه به نكاح قبلى اوست و اين در ايام عده آن هم در طلاق رجعى امكان‌پذير است. پس اين مسأله در طلاق بائن وجود ندارد و در طلاق رجعى بعد از اتمام عده نيز اين حق وجود ندارد.

مسأله ١- رجوع به همسر مطلقه يا زبانى است و آن عبارتست از هر عبارتى كه دلالت به آن كند مانند اينكه بگويد من تو را به نكاح خود بگردانيدم و همانند آن و يا عبارتى كه كلمه رجوع در آن نباشد امّا دلالت بر بازگشت زوجيت كند مانند اينكه بگويد تو را به نكاح قبلى‌ام برگرداندم و يا بگويد تو را در نكاح خود نگه داشتم و در همه اين عبارات انداختن كلمه الى نكاحى نيز جايز است و لازم نيست كه حتماً به عربى گفته شود بلكه به هر زبانى كه گفته شود و اين معنا را برساند كافى است. و يا عملى باشد مانند اينكه با زن كارى كند كه نشان رجوع است مانند آن‌كه او را ببوسد و يا وطى نمايد و يا دست بر بدن او بمالد با شهوت و چه بدون شهوت.

مسأله ٢- حلال بودن وطى و يا حداقل بوسيدن و لمس كردن، چنين زن مطلقه‌اى نيازى به اين ندارد كه قبلًا به زبان آورده شود؛ زيرا مطلقه رجعى در حكم همسر آدمى است.

حال آيا رجوع شده اين گونه كارها مشروط بر اين است كه قصدش از اين كار رجوع‌